Tymczasem pozostając z obydwiema nerkami na właściwych miejscach, wczoraj, w ramach celebracji 67 urodzin Nicka wybraliśmy się do kina na "The Birthday Party: Bunt w niebie".
Przed sensem nie budowałem sobie żadnych oczekiwań, ani wyobrażeń, żeby zminimalizować ewentualne rozczarowanie, względnie zmaksymalizować zaskoczenie. Po prawdzie także dlatego, że zastanawiałem się po jaki język i klucz sięgną twórcy, żeby opowiedzieć historię tego zespołu, a nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Spoilerów unikałem przeto jak ognia. No i nie powiem, trochę mnie zaskoczyli, ale i delikatnie... nie... może nie tyle rozczarowali, ile pozostawili w delikatnym niedosycie.
Od wyjścia z kina układałem sobie w głowie recenzję i to co miałbym do powiedzenia o tym filmie, a kiedy już przystąpiłem do pisania, to uświadomiłem sobie, że pisanie tej recenzji akurat przeze mnie, było by trochę bez sensu. Recenzje są wszak pisane dla przeciętnego odbiorcy, który przed sięgnięciem po ten czy inny utwór chce się przekonać czy warto poświęcać czas na jego zgłębianie. Tymczasem ja, jako zawzięty ultras twórczości Nicka jako takiej (w tym także Boys Next Door i The Birthday Party) pisał bym ją na kolanach i od choćby cienia obiektywizmu byłbym równie daleki jak od mgławicy Oriona. Niby z drugiej strony jako zawzięty ultras mógłbym kręcić nosem, na powtarzanie informacji, które dla mnie są już znane jak abecadło i przez to mało porywające, ale dla osoby która nie siedzi w temacie stanowią ciekawostkę, albo wręcz są niezbędne, żeby zrozumieć fenomen tej kapeli. Ta rozbieżność tyczy się nawet warstwy wizualnej. Bo trzeba Wam wiedzieć, że "Mutiny in Heaven" prawie w połowie to praktycznie czarno biała animacja z podłożonymi wypowiedziami żyjących i nieżyjących członków, którzy opisują pokazywane sytuacje. Fajnie, nie? Rzecz w tym, że te animacje to "ożywione" kadry z komiksu Reinharda Kleista, którego egzemplarz od dawna mam na półce i znam na wylot. Z drugiej strony te animacje sa przeplatane nagraniami video z koncertów BP i to już dla mnie był cud, miód i orzeszki. Ale to dla mnie. Dla kogoś, kto wcześniej nie zmierzył się z tematem może to być zbyt intensywne przeżycie.
Więc to, co dla kogoś może być ciekawym zabiegiem wizualnym, dla mnie było trochę pójściem na łatwiznę. Z drugiej strony to co dla mnie było ultra-gicio, dla innych może być męką ponad ich siły. Jako ultras, czułem też trochę niedostatek z powodu "prześlizgnięcia" się po powodach i okolicznościach zakończenia działalności zespołu i jego rozpadu. No ale wiadomo, takie kwestie są zazwyczaj bardziej delikatne niż chińska porcelana, i w dokumentach, w których główne skrzypce grają sami główni zainteresowani raczej nie ma się ich co spodziewać. Wychodzi więc na to, że właściwie mógłbym napisać recenzję tylko i wyłącznie dla podobnych do mnie fanatyków, ale to z kolei mijało by się z celem, bo oni i tak pójdą na ten film niezależnie od tego co napiszę i sami wyrobią sobie zdanie.
Tak więc będzie skrócie: czy polecam "Bunt w Niebie" osobom postronnym? Polecam. Albo ich ten film przekona w 100% do dzikiego chaosu The Birthday Party, albo odrzuci ich na 100 km.
Ile daję? Niech będzie (z trzymaniem fanatymu na silnej wodzy) * * * *
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Może koncert coś tu wniesie. Carnage dzisiaj sobie odświeżyłem i bardzo fajne.