Ultima Thule

Niestety, najbliższe dni będą raczej skłaniały do zakopania się w kopcu z igliwiem.
Zapowiada się pochmurna i chłodna pogoda, z możliwymi opadami mżawki a w górach drobnego śniegu.
Za to na południowej półkuli, w Argentynie - wiosna!

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

wczoraj skrobalam szyby autka. O godzinie 9am!

_________________
you create your hell...

'Mimozami jesień się zaczyna...'

_________________
俳句
_________________

<PRZERWA>

hm.. ostatnio się w szkole zastanawiałam dlaczego akurat ta pora roku jest inspiracją dla tak wielu artystów?

wczesny październik...
Jesień - z tańca szkieletów
October - cała płyta U2
Forever Autumn - genialna piosenka the moody blues

pewnie jest jeszcze więcej ale to mi się nasunęło na początku. a przecież jest tyle piękniejszych pór roku

wracałem z pracy: wsiadłem do busa, zająłem miejsce siedzące, zarzuciłem chrolchinaldin do ryja i słuchawki do uszu, po chwili zapadłem w sen.. przebudziwszy się w połowie drogi odkryłem ze zdziwieniem, że tableteczka już się wyssała, spałem dalej a oczy otwarłem w ostatniej chwili, wysiadłem... jakież było moje zdziwienie, gdy po kilku krokach odnalazłem chlorchinaldin między dziąsłem a policzkiem!

to taka z życia wzięta historia a propos ekstremalnych jesiennych sytuacji z pogodą i ich wpływu na ogólną kumację człowieka

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

A oto moja historia, co prawda bez udziału pastylki ale też związana z jesiennym snem.
Skracałem sobie czasem drogę do pracy, jadąc boczną zniszczoną asfaltówką poprzez pola na skraju Poznania. Mało kto tamtędy jeździ. W środku tej trasy jest przejazd kolejowy. Kiedyś jechałem, bardzo zjesienniały i zgęziały i zatrzymałem się przed opuszczonymi szlabanami. Wyłączyłem silnik i w oczekiwaniu na przejazd pociągu ułożyłem się wygodniej w fotelu.
...
Gdy się obudziłem, pociągu już dawno nie było a szlabany były podniesione. Na szczęście nikt nie stał za mną i nie trąbił a świadkami mojej drzemki były tylko łyse listopadowe drzewa.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Stratus - szary bohater środkowej i późnej jesieni.
Osobliwa to chmura. Cirrus urzeka bielą i watowanymi, delikatnymi zdobieniami (takie chmurowe rokoko), cumulus - piękną ale zdecydowaną ornamentyką, burzowe cumulonimbusy wreszcie - grubą potęgą i brutalną kolorystyką. A co ma do zaoferowania stratus?
Chmura nie ma wyraźnych kształtów, ciągnie się często wielusetkilometrowymi płatami. Kolor po prostu szary a w przypadku stratusów niskich - nie da się też w ogóle zauważyć jakiejś struktury wewnątrz obłoków. Taka ciemnopopielata, niezróżnicowana masa potrafi przykryć jednolitą powłoką całe kraje wielkości Szwajcarii i to na kilka dni. Urywa się nagłą krawędzią, jak tafla lodu i parę kilometrów dalej może już świecić słońce na bezchmurnym niebie. Będąc pod stratusem mamy mylne wrażenie, że jest to chmura bardzo gruba, tak szare bywają wtedy dni. Tymczasem stratusy to chmury stosunkowo cienkie, najlepszy dowód to że występują przeważnie późną jesienią i zimą, gdy niskie słońce nie jest w stanie ich zlikwidować. Jakże to? Otóż np: w lipcu też czasem powstają chmury tego typu (szczególnie po chłodnej nocy, gdy ciepły grunt wypromieniowuje wilgoć - a ta tworzy mgłę, która ma tendencję do przekształcania się w stratusa). Ale w godzinie po lipcowym wschodzie słońce ma już taką siłę rażenia, jak teraz o 11:00... Gdy na cienką taflę lodu (taką z przymrozkowej kałuży) puścimy wodę z kranu, ta robi w niej dziury i w końcu całkiem rozpuszcza. To samo robi letnie słońce ze stratusem - oszusza, rozprasza jego wilgoć, cienkie z zasady stratusy cienieją jeszcze bardziej, dają się przeświecać (tzw. "kisielowe słońce") i wreszcie zupełnie zanikają. Jesienią natomiast słońce jest często wobec stratusa bezsilne, czasem uda się mu zrobić kilkunastokilometrową dziurę a czasem nie. Pomóc może wiatr - tak, wiatr w cyrlulacji zachodniej, pędzący powietrze znad oceanu przegania stratusy bez problemu. Stąd ten typ chmur charakterystyczny jest dla tzw. obszaru bezgradientowego czyli ani to wyżu ani to niżu, ze słabym wiatrem, albo dla typowych dla jesieni "zgniłych wyżów".
Właśnie siedzę od kilku dni pod stratusem i nic się kurde nie zmienia, ciągle ta szarzyzna... stąd ten post

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

bardzo piękny post arasku. wiem już, że dziś od rana nade mną przepiekny stratus a nie po prostu beznadziejna szarość. choć w połączeniu z dość wysoką temperaturą (10) i koncówką żółtych liści na drzewach jest dość ładnie, melancholijnie i nostalgicznie.

_________________
ja herez ja herez

Zaawsze myślałem, że stratusy są bardzo grube.

_________________
Youtube

ja w ten jesienny czas mogę ewentualnie przystać na cirrostratusy... stratusy mnie przygniatają za bardzo do ziemi swoim ołowianym ciężarem
jednak trochę mniej ich nie lubię po przeczytaniu postu araska

_________________
Kto nas rozesłał w świat, jak listy?
Na długą drogę, los nieznany,
Duszy kawałek kartki czysty
Dał nam, by został zapisany

Byłoby fajnie... ale teraz to rzadki rarytas...
Powstaje pytanie (kto? kto? kkkkkkto? kt?kt? ktoktokto?): kiedy dmuchnie pierwszym zimnem zimowym?
No cóż... wiele na to wskazuje, że już w poniedziałek. Być może obszar przenikliwego chłodu (i śniegu w dzień!) ograniczy się jednak tylko do Mazur i Podlasia.

_________________
hajfi super star super hit diskdżokej szczerzy kły znad konsolety

Się już jesień daleko posunęła...

A ja sobie dziś pomyślałem jak to człowiek się latami zapoznaje z tymi porami roku. Pamiętam jak pytałem "mama, a kiedy będzie zima?" i nie mogłem się doczekać, "a kiedy będzie lato?" i tak samo . Pamiętam jak wiosna zaczęła mnie zatrzymywać, nawet jak szedłem szybkim krokiem; albo jak jesienią pierwszy raz pomyślałem, że zima blisko, że trzeba się jakoś psychicznie przygotować, żeby to przetrzymać . I mnóstwo takich chwil przeróżnych. Dobre to jest.

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice

a ja właśnie nie pamiętam jak przeżywałam nadejście kolejnych pór roku w poprzednich latach...
...co najwyżej pojedyńcze schematy: drzewa, liście, załzawione od wiatru oczy - to wszystko...
Co roku zdaje mi się, że dopiero teraz tak naprawdę emocjonalnie je doświadczam po raz pierwszy tak intensywnie i zastanawiam się jak wcześniej mogłam tego nie widzieć. tak jakby było mi to obojętne.

tak jest co roku.

_________________
俳句
_________________

<PRZERWA>

To chyba znaczy, że się jeszcze z nimi nie zaznajomiłaś. ??? Ja też widzę, że po latach już wiem czego mniej więcej się spodziewać w kolejnych porach. I od kilku tygodni widzę, że jesień w tym roku normalniejsza (szkoda!) i że zima też będzie pewnie zimowa, a wobec tego trzeba się w sobie zaraz spiąć by właśnie przetrzymać do 28 stycznia, bo potem będzie już znośnie. Na studiach kiedyś w luźnej rozmowie promotor powiedział: "jeszcze tylko miesiąc, czerwiec i roczek już z górki". I wtedy nie bardzo mu jakoś wierzyłem, a teraz sam widzę, że coś w tym jest.

_________________
Youtube

- niby tak, ale czy potem konsekwencją takiego myślenia nie jest stwierdzenie: "ale ten czas leci, dopiero była ..., a teraz już ...". Jak to z górki? Przecież jeszcze TYLE miesięcy?!?!

A ja moge powiedzieć, że dopadła mnie mentalna jesień. A całkiem zapomniałem jak to jest...

_________________
I wonder who chose the colour scheme, it's very nice