|
...robiłem porządki na dysku i znalazłem moją recenzję MORu, którą napisałem kiedyś w pracy i której nigdy nigdzie nie wysłałem.
Przecieki z chmur
Od kiedy Armia w roku 2009 przełożyła Proces Kafki na muzykę czadową, Budzyński zarówno z Armią
( Freak) jak i solowo (Osobliwości) poszedł w stronę nazwijmy to, jazzowo - awangadrową. Kiedy wydawać by się mogło, że przesterowane gitary odstawione będę do lamusa, Budzy wraz z reaktywowaną Trupią Czaszką nagrał najostrzejszy album w swojej karierze.
Nadciąga MOR
Roszady składu Armii niewątpliwie wpłynęły na skład Czaszki. Na gitarze za Popcorna gra Frantz, Budzy oddał basówkę Darkowi Budkiewiczowi znanego z DePress, zaś za beczkami usiadł najmłodszy w zespole Amade (nie mylić z Emade). Nowa sekcja rytmiczna spolaryzowała numery: kiedy mamy szybkie fragmenty są szybsze i gęstsze, a momenty wolniejsze, że się posłużę wyrażeniem potocznym „bardziej bujają”. W głównej mierze jest to zasługa Amadego, który gra bezlitośnie, ale i z finezją. Producentem płyty jest Marcin Bors,. Producent znany ze współpracy z Heyem i Nosowską, odpowiedzialny za ostatnią, rewelacyjną płytę Zalewskiego pracował już z Armią przy okazji ostatniego wydawnictwa, jakim był soundtrack do filmu Podróż na Wschód. Współpraca okazała się bardzo owocna, płyta zaskakuje brzmieniem. Gitary przepuszczone przez przeróżne fuzzy sprawiają Mor jednocześnie wbija szpilkę, i uderza młotkiem. Brzmienie jest ostre i potężne.
Całuj mnie na śmierć
Z okładki spogląda na nas uśmiechnięta pin-up girl. Uśmiechnięta, bo nie widzi tego co jest za nią – nadciągającej zagłady. Książeczka, jest na takim papierze, na jakim były drukowane komiksy i fajnie pachnie. Obok urodziwych pań, są teksty. Teksty krókie, dobitne, nasuwają skojarzenia ze starą siekierą. Niekiedy przypominają wisielczą wyliczankę, innym razem straszą „zabiję was!” Neologizmy gdzieś tam pojawiały się w Armii od czasów Ducha, natomiast na Morze stanowią dominantę. Samo słowo Mor jest ciekawe, kojarzy się ze śmiercią, mordorem, zarazą... Tym razem są celowo obrzydliwe, dla próby: „Mora na gul” albo „Rozpaczol i dobijal” w połączeniu z straszliwą muzyką i potężnym głosem przyprawiają słuchacza o ciary. Budzy śpiewa bardzo ostro. Trzeba przyznać, że lata praktyki sprawiły że wyrobił sobie świetny warsztat – wydziera się jak w siekierze, ale nie zdziera gardła, a do tego robi to w niskich rejestrach ( tytułowy Mor, singlowy Golem). Mimo ekstremalnych form, kawałki nie są pozbawione przebojowości ( Herez, Kanał Zero ). Z całości wyróżnia się utwór-przrywnik pod tytułem Biedny katolik patrzy na Zderzacz Hadronów. Parafraza tytułu Miłosza jest nie jako myślą przewodnią albumu.
Mimo uznania w kręgach, nie ma wątpliowści, że MOR nie zaistnieje w komercyjnych mediach. Wizja, którą zaprezentował Budzyński jest w contrze do Gdybym był wpływowym mecenasem, z dziką chęcią wsadził bym kij w mrowisko: zorganizowałbym Trupiej Czaszce trasę po wielkich galeriach handlowych. Najlepiej w niedziele, w godzinach szczytu. Na wskutek hałasu szyld McDonaldsa z łoskotem rozbiłby się o posadzkę, szyby modnych sklepów pękały by jak bańki. Ludzie w pośpiechu uciekli by na zewnątrz i z przerażaniem odkryli by, że po horyzont są otoczeni przez samochody a z oddali nadciąga MOR.
|
Zaloguj się
Zarejestruj się
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
